Contionary:sèle

Scots Norse

Etymology

From Old Norse sæll, from Proto-Germanic *sēliz. Cognate to Icelandic sæll, Faroese sælur, Swedish säll, Danish sæl.

Pronunciation

• (Standard) IPA^(key): /ˈʃeʎ/

Adjective

sèle (comparative sèlarr, superlative sèlaste)

1. happy, blessed, fortunate
   1. good (in status or mood)

Declension

Declension of sèl

positive	singular			plural
	masculine	feminine	neuter	masculine	feminine	neuter
nominative	sèl	sèl	sèlt	sèlir	sèlar	sèl
accusative	sèlaᶰ	sèll	sèlt	sèlir	sèlar	sèl
dative	sèluᶰ	sèlli	sèlu	sèluᶰ	sèluᶰ	sèluᶰ
genitive	sèlᶫ	sèllar	sèlᶫ	sèll	sèll	sèll
comparative	singular		plural
	masc/neut	feminine
	sèlarr	sèlari	sèlari
superlative	singular			plural
	masculine	feminine	neuter	masculine	feminine	neuter
nominative	sèlaste	sèlast	sèlast	sèlastir	sèlastar	sèlast
accusative	sèlastaᶰ	sèlastt	sèlast	sèlastir	sèlastar	sèlast
dative	sèlastuᶰ	sèlastri	sèlastu	sèlastuᶰ	sèlastuᶰ	sèlastuᶰ
genitive	sèlasᶫ	sèlastrar	sèlasᶫ	sèlastar	sèlastar	sèlastar

ᶰ: Triggers nasal mutation
ᶫ: Triggers lenition

Mutation

Mutated forms of sèle

radical	voiced	nasal	aspirate
sèle	zèle	nhèle	shèle

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Scots Norse.
All possible mutated forms are displayed for convenience.